stories.

// 3 january 2011 //

Ready for Istanbulife 2.0!

These 8 days in Belgium were too short to really have a chance to see everyone again.. But I managed to see and spend time with the ones who are closest to me. Except for my big sista who went snowboarding the whole week I was at home :(. She study’s Powercraft &Yacht Design in Southampton, England for the next 2 years. Although the study is pretty rough, she manages to keep strong and shows everyone she’s one of a kind! Big ups for the ROCKmans!

How I spend my Belgium days?
Warm christmass gatherings with family, laughing and drinking with all of my fellow productdesigner-friends at the sea, daughter-mother shopping and welness-times, partying NYeve with old and new friends, …
This is why I wanted to come back. But it’s because the time is limited, it was all more special x 1000!

So now back to Istanbul! Packed with Duvel, Koninck’skes, Leffe, Belgian Chocolate and parmezan cheese I’m off to my 2nd home with Mehmet in Tepebasi.

Let’s roll!

Peace and love

/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/

//07 december 2010//

Naber Arkadaslarim!

Istanbul is voorbij de 50% van de totaaltijd die kT hier gaat doorbrengen. Spijtig? Toch wel! Hoe langer ik hier zit, hoe meer ik de stad en zijn gewoonten leer kennen en appreciëren en hoe meer ik me als een istanbulu durf gedragen.
Vorige week examen turks afgelegd, het eindpunt van een 8 weken durende cursus van 9 uur les per week. Eindresultaat beter dan ik had durven denken: 87% boeja! De leraar wist me op het einde nog: “Katleen really thank you so much, thank you thank you..” te vertellen, refererend naar de eerste weken waar er echt geen progressie te bespeuren was en de laatste 2 weken dat ik blijkbaar toch een mondje turks kon voortproduceren. Ik begin de taal ook leuker en interessanter te vinden. Echte gesprekken aangaan en volgen lukt me nog niet natuurlijk. Een paar woordjes kan ik opvangen en vertalen, meer nog niet. Maar men plan trekken in de straten van Istanbul, dat kan ik wel!

Ik ben midden November verhuisd naar Tepebasi bij Mehmet en deels zijn vriendin Ebru. Persoonlijk vind ik de keuze van hen beiden om mij bij hem te laten wonen zeer sterk! Turkse meisjes en jongens moet je weten zijn heel jaloers. Maar daar heb ik bij hen nog niks van opgemerkt. Een heel easy-going sfeer en ik hoop dat het zo mag blijven. Ik denk nog veel aan men tijd met men vorige kotgenote die nogal emotioneel onstabiel was en er met mijn geld vandoor is gegaan en dat maakt me wel wat onzeker. Aber nu, no problemos!
Tepebasi ligt op een heuvel met een prachtig zicht op de gouden hoorn. Telkens ik er passeer laat ik men ogen rusten op het mooie zicht met ontelbare moskee’s en kleine huisjes, dakterrassen, de was die buiten hangt, vogels die voorbij scheren… Dag en nacht een streling voor het oog. De wijk rondom is op het eerste gezicht oud en versleten, maar als je beter kijkt zie je de prachtige architectuur en misschien wel de weelderigheid van hoe het vroeger moet geweest zijn… .

Elke zondag probeer ik naar het plaatselijk marktje te gaan. Ik probeer ook iedereen die me is komen bezoeken daar naartoe te brengen. Daar zie je de echte moslima’s en meer conservatievere bevolking rondlopen. De markt zelf is echt goedkoop vergeleken met de winkelprijzen. Ze is overdekt met verschillende doeken die van huisje tot huisje bevestigd zijn. Verschillende kleuren en schaduwen middenin prachtige oude roos, groen en wit geschilderde huisjes. Ze verkopen er alles: groenten, fruit, eieren, pasta, kruiden, noten, gedroogde vruchten, huishoudgerief, kleren, schoenen, kousen, kaas, olijven.. tuti!

Vorige Bayram, van 15 nov tot 21 nov ben ik gaan trippen met Carolien juist nadat Charlotte en Arnaud op bezoek zijn geweest. We hadden een groots plan om de hele west-kust af te gaan: Bursa-Canakalle-Assos-Grieks eiland-Fuca-Izmir-Cesme-Sirince-Efes-Bodrum. Maar uiteindelijk is het plan heel wat versimpeld. Dit doordat alle hotels en hostels volgeboekt waren in de kleine dorpjes alsook de bussen niet meer zo snel te vinden bleken. Een fout dus om bij Bayram niks op voorhand te hebben geboekt. Als je weet dat Istanbul 20 miljoen inwoners heeft, en maar weinigen echte istanbulu’s zijn en dat iedereen in Bayram gaat reizen of naar zijn geboortedorp terugkeert dan weet je dat je een ware chaos kan verwachten.

Eerste stop Bursa heeft onze host, Ozgur Yazici ons perfect geholpen en gegidst! Bursa is een grote industriestad door de auto’s die er voornamelijk geproduceerd worden. Bursa was de hoofdstad van het Otomaanse rijk maar heeft niet echt een oud, historisch centrum. Een echte bursa-persoonlijkheid is dus wel zoek. We hebben wel genoten van de lekkere kofte, Uludaga mountain en een echte Turkse hamam met scrub en massage inclusief en natuurljk van de turkse gastvrijheid. Hierna meteen de bus naar Izmir genomen en Cesme, Izmir, Sirince en Efes bezocht. Echte mediterraanse stadjes met een typische Griekse en Turkse touch. Zeer relaxte sfeer en de mensen zijn veel warmer dan in Istanbul. Ook de zee zien, de zon en veel groen opsnuiven deed ons nog meer genieten.

De laatste dagen van de vakantie zijn we bij een vriend op de prinseneilanden gestrand. De eilanden die voor het aziatisch deel van Istanbul liggen waren en zijn nog steeds de toevlucht van de rijkere elite uit de stad. De gebouwen zijn adembenemend mooi met een franse, italiaanse 16-eeuwse architectuur.

Dit weekend zijn PJ, Mario en Charlotje langs Istanbul gevlogen ondanks de hevige sneeuwval in Europa! Pj begon met een mooie -15 in Berlijn naar een goei 20 graden in Istanbul. THe world is going crazy! Galata, Sahlep, spice bazar, Lahmacun, Aya Sophie, blauwe mosque, Grand bazar, Nargile, thee, koffie, mezze, The machine, turks ontbijt, simit, olijfjes, Borek, baklava, Azie, balik ekmek, Midye dolma, Kumpir in ortakoy en een Ortakoy-wafel is wat ze gezien en gegeten hebben. “Damn Katleen gij wilt ons hier volstoppen met alles wat je ontdekt hebt in 3 maanden, tis misschien wel teveel vant goeie..” zei Sander en hij heeft misschien wel gelijk ook :). Kon ik jullie allemaal maar uitleggen en doen smaken en zien wat ik hier allemaal zie!

Vandaag zijn de laatste belgjes vertrokken, eind deze week vliegt Carolien naar huis en dan begint de verdere ontdekking van Istanbul Part2!

Arrivederci a tuti!

/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/

//24 november 2010//

hersenacitiveit:70%
spastische darmen:100%
heimwee:60%
gesetteled:80%
nieuwschierigheid:80%

Istanbul is:

… wanorde.
…elke morgen een andere weg nemen naar het werk en nieuwe plekjes ontdekken.
…ontbijten met een lekkere Simit, kaas, olijfjes, tomaten en mandarijntjes!
…elke 5 meter durum, kofte, kebap en borek-huizen tegenkomen op straat.
…goedkoop straatvoedsel en fastfood.
…moeilijk om gezond te eten!
…opt gemakje.
…de typische turkse toiletten, of de “franse” zoals wij ze kennen.
…Sahlep, Lahmacun, Tahin, Incir, Mante en Humus.
…je toekomst laten voorspellen met je turkse koffie door turkse vriendinnen.
…vol met jaloerse turkse mannen en turkse vrouwen.
…genieten van de turkse gastvrijheid en hopen dat ik hetzelfde terug kan geven!
…opkijken van echte diepgewortelde waarden en normen.
…dansende mensen op straatmuziek die elkaar niet kennen maar zich gebonden voelen door hun turkse roots.
…opstappen op de bus, niet eens aan een busstop.
…altijd betalen voor openbaar vervoer!!
…ondergronds meer km afleggen dan bovengronds.
…lekkere vis maar veel te weinig van dat!
…elke dag iets nieuws ontdekken.
…prachtig zonsondergang-materiaal.
…altijd een verrassing wat je krijgt voor je geld!
…moeilijk te overleven als je geen inkomen hebt.
…een dure stad als je weet dat het gemiddelde inkomen van de werkende turk 600 euro is en de gemiddelde kost per persoon 280 euro voor appartement.
…voor vele turken die niet in Istanbul wonen, een gevaarlijke stad vol verrassingen.
…een ware bron aan inspiratie voor artiesten en ontwerpers!
…een mix van culturen en kleuren
…een mix van oud en nieuw
…een mix van conservatief en modern.
…heel vermoeiend als je met het openbaar vervoer naar je werk moet.
…taxi’s, taxi’s, taxi’s.
…medye dolma eten in het ochtendgloren, na een avondje loos gaan!
…zeer “interessant” als blond meisje! You should try it out!
…een stad vol contrasten.
…de minste van alle cliches.
…als een grote kleurrijke matrouchka. Je opent een popje met als enige conclusie dat er nog eentje in zit, en nog een en nog een..
…een verzameling van verschillende steden, allen verscholen in elkaar.
…een levensles: KOM OP VOOR JEZELF, LAAT JE HOREN, NIKS KOMT VANZELF, KANSEN GRIJPEN!

Optum,
kT

/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/

//6 oktober 2010//

hersenacitiveit:100%
spastische darmen:100%
heimwee:70%
gesetteled:70%
nieuwschierigheid:80%

September is verleden.
Oktober staat klaar om ontdekt te worden daar waar de omgeving elke dag verandert en de strijd tegen westernisatie tevergeefs wordt gestreden.

En ik moet toegeven dat het leven als kleine vrouwelijke Belg in Istanbul moeilijker is dan ik verwacht had. Daarom dat ik niet al te veel van me liet horen. De reden hiervoor is het acclimatiseren in het echte leven van Istanbul en me proberen inlijven op men stage.
Aangezien Ipod ons heeft aangespoord sustainable design te verkondigen in de bureau’s waar we terechtkomen, heeft Maybedesign dit met beide handen gegrepen en me prompt tot “eco-designer” benoemt. In het begin klonk dit zeer belovend, maar sustainable design is hier een echte-ver-van-mijn-bed-show en blijft dit ondanks de vele pogingen. ( sustainable design begint bij het hart van het bedrijf, niet na ontwikkeling.) Als intern heb je ook niet veel in te brengen in het bedrijf wat typisch Turks is na gesprekken met andere interns in andere creatieve bureau’s. De sfeer is alles behalve dynamisch te noemen en aangezien alles in het Turks gebeurd blijf ik in men eigen wereldje hangen en probeer ik toonhoogten rond me te linken met emoties en behelp me met vele Turkse thee’s en koffie’s.

In het begin van de maand vroegen ze me te zoeken naar een Piloot project dat ze konden uitvoeren in samenwerking met een Duits bedrijf gespecialiseerd in LCA-management. Het onderwerp recycleren vond ik uitermate interessant aangezien de bewoners van Istanbul dit begrip nog niet hebben ingelijfd in de dagelijkse routine. Alles wordt bij elkaar gesmeten in een grote container waarna OF bedrijven ze komen ophalen en sorteren OF scavengers(gipsy’s) met hun ijzeren-structuur karretjes + grote jute zak de vuilbakken leegplunderen naar karton, ijzer,glas… kortom alles dat gesorteerd kan worden. Deze scavengers doen 60% van de recyclage in heel Istanbul, dat wil zeggen dat zij de grote drijfkracht zijn achter Istanbul helpen groener te worden. Zij doen dit niet uit medeleven met het milieu uiteraard, het is hun kleine broodwinning die samengaat met risico’s als ziekten en verhongering om hun families te “proberen” onderhouden. Het feit dat scavenging nog een vast begrip blijft in het Istanbul van vandaag is toch heel verwonderlijk! Zelfs na talloze pogingen om verschillende afval-vuilbakken te plaatsen op verzamelpunten, blijven de bewoners hun volle ongerecycleerde zakken NAASt de vuilbakken zetten.
Waarom juist NIET het probleem aanpakken bij de bewoners, maar bij de scavengers?! Ze een echt beroep geven met uniform, rechten, vaccin tegen ziekten en een degelijk loon. Op deze manier worden zij aanzien als een schakel in het grote recyclage-proces. Maar makkelijker gezegd dan gedaan uiteraard aangezien elke municipality zijn eigen manier van vuil-ophaling heeft en sommigen het bestaan van de scavengers niet willen aanvaarden. Toch zou een pilootproject in 1 municipality een voorbeeld kunnen zijn van hoe het ook anders kan! Ik hoop dus ten zeerste dat dit ooit van de grond komt.

Het inlijven in het dagelijks leven blijkt niet gemakkelijk als blond toeristje. Toen het Bayram was en men huisgenootje huiswaarts keerde kon ik amper maar 500m van men deur of overal zag ik groepjes turkse mannen, zonder vrouwen, staren en naroepen. HEt gaf me een heel onveilig gevoel, zodanig dat dit “alleen de stad verkennen” niet meer gebeurde. Maar gelukkig voor mij was men collega-intern (die jammer genoeg maar tot eind september bleef) de vriendin die ik nodig had! My dear Gokcen, het is alsof ik haar al jaren ken en ik kan 100% mezelf zijn bij haar. Ook een frans meisje: Chloe neemt me mee in het erasmus leven zodanig dat ik met andere buitenlanders in contact kom. En Claudia van Berlijn, die in men buurt woont is men vaste thee-partner na een dagje werken!

Om de sleur op het werk te doorbreken had ik me ingeschreven in een workshop op de Istanbul design week. Het is een groot woord, maar wel een kleine expositie gelegen op een prachtige oude brug waarvan de 2 verdiepen gebruikt werden als expositieruimten. Je had het allemaal wel gezien in 2 uurtjes maar dat kon me niet schelen. Ik kwam in contact met andere design-studenten (spijtig genoeg weer niet van Istanbul zelf, wel van Eskişehir) en onze tutors van Milaan brachten me weer wat dichter in men nostalgie van het erasmus-bestaan! Daar heb ik een leuk Zweeds meisje leren kennen: Caroline die ook stage doet maar deze keer tot eind oktober.. Het resultaat van de workshop mag er zeker wezen alsook het feit dat ik op de designweek toevallig in contact kwam met het andere bureau waarnaar ik men portfolio had opgestuurd in Februari van dit jaar. Ze herkenden me nog van men enveloppe die ik had opgestuurd! En wisten me te vertellen dat ik zeker kon wisselen van stagebedrijf als men eigen baas dit goedkeurt.
Nu nog de ballen vinden om het aan men baas te vragen en misschien, heel misschien heb ik toch nog een leuk stage-bedrijf?

/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/

Merhaba!
1 weekje verder in mijn 6 maand istanbul-time out.

hersenacitiveit:100%
spastische darmen:100%
heimwee:50%
gesetteled:50%
nieuwschierigheid:100%

31 aug aangekomen in Sabiha airport. Men lange broek en sjaal EN kousen met schoenen bleken meteen een laagje teveel. (les1) Wat een hitte! Gelukkig was het niet de eerste keer dat ik in Istanbul aankwam en dat heeft me veel goed gedaan. Meteen de Havasbus op naar Taksim square, waarop met euro’s betalen toch duurder bleek dan met lira’s, duuh..(les2). En daar stond ik dan, Taksim, het middelpunt van hip, europees Istanbul met zijn lange winkelstraat: Istiklal waar wel een miljoen mensen per dag passeert! Taksi’s die luidruchtig toeteren en massa’s volk. Ik had de lengte van Istiklal toch wel even onderschat maar uiteindelijk helemaal op het einde achter de Galata-toren lag men eerste hostel: Rapunzel. (les3) Een heel klein, net en proper met-lekker-ontbijt-en-lieve-engels-sprekende-jonge-eigenaars-hostel met free wireless (les4). En daar begon de zoektocht naar een appartement in het grote Istanbul. Maar door de hitte en vermoeidheid kwam hier toch niet veel van in huis. windblazer aan, katleen uit.
Dag 2 in Istanbul begon met goeie moed. Tevergeefs, 1 uur te laat op afspraak met Yetkin (Istanbul-uur is 1 uur verder dan in Belgie, duuh (les5) ) en psychisch mishandeld door de gemene taksi-chauffeurs ( zo voelde het toch). Aangezien ik geen idee had waar MAYBEdesign zich ergens bevond had ik het idee een taksi te nemen vanaf Taksim. Een traject dat normaal ongeveer 8 lira kost daar betaalde ik 37 lira voor. (les 6: Vertrouw nooit taxichauffeurs, tenzij je een mondje turks kan en de prijs op voorhand bespreekt)
MAYBEdesign ligt in Sisli, het business-district van Istanbul. Heel gemakkelijk te bereiken met de metro blijkt achteraf! Het kantoor is op de 3e verdieping van een plaza-building en een ware verademing als het op stijl aankomt: Alles wit met doorzichtige glazen ruimtes, oranje details en jonge mensen. Ze hebben een 3d-printer en een zelfgemaakte 3D scanner, een brainstorm-ruimte met mini-bib en een keuken met gratis lunch elke middag inclusief turkse dame die rondkomt met thee en water. Erdem, 1 van de 3 bazen verwelkomde me met een gesprek over zijn filosofie op design & turkije en de missie van MAYBEdesign: maybe it’s architecture, maybe it’s graphic design, maybe it’s product design, maybe we need ingenieurs, but we’ll try to find the best possible outcome by trying to be different and think different. Een heel inspirerende kerel met nike’s en een oorbel, een a-typische verschijning! Over mijn stage bij MAYBE kwam het volgende uit de bus: Ik moet eerst terug goed mijn 3D-modelling en rendering skills onder de knie krijgen (Rhino, 3D studioMax) en zal beetje per beetje opdrachten krijgen van MAYBE, naast deze opdrachten mag ik werken aan een project dat ik zelf mag bedenken en waar hij me bij zal helpen. Eender wat, schilderen, naaien, bouwen, schrijven, een lettertype ontwerpen… alles! MAYBE heeft ook een shop die onderaan het gebouw te vinden is met superleuke, ingenieuze, leuke hebbedingen van henzelf maar ook van onbekende artiesten die steun krijgen van Maybe-design door juist hun onconventionele ideen en uitwerking. Na dit alles gezien te hebben had ik weer goede moed om op pad te gaan op zoek naar appartementen. In elke buurt heb ik er gezien, Dikilitas, Besiktas, Beyoglu, Cihangir, Galata. Ik wist dat ik op het oost-europese gedeelte van Istanbul een appartement wou vinden, niet ver van men werk maar toch in het soho van istanbul. Samen met mama die 3 dagen na mij is aangekomen hebben we de pro’s en contra’s overwogen tussen 2 appartementen in Cihangir. Als je vraagt aan elke jonge local hier in Istanbul, ook Yetkin, waar hij het liefst zou wonen antwoord iedereen Cihangir: een veilige buurt met veel families, studenten, jonge artiesten en bekende turken! Maar uiteindelijk is 1 ding belangrijk (les 7) de persoon waarmee ik ga samenleven, en de beslissing is gemaakt: Ik ga met Emel een klein appartementje delen in het centrum van Cihangir in een supermooie straat met hippe terrasjes en een omgeving om te ontdekken: Yeni Yavu Sokagi. Emel is 24 en copywriter en voor het moment nog job-loos en op zoek. Ze is afkomstig van Izmir en kan niet zo goed engels. Ik heb beloofd haar Engels te leren en zij mij turks. Af van dat blond toeristje-gehalte!
Vandaag eerste dag werk en blijkt moet ik maar op kantoor zijn om 10u, al de rest om 9u en heb ik om 6u gedaan. Vanavond verhuis ik uit de hostel naar Cihangir met hulp van mams en Yetkin en Emel. Ik heb er zin in. Echt waar. Let the adventure begin!

Oja: net te horen gekregen dat ik vanaf woensdag al 5 dagen vakantie heb door het eindfeest van de ramazan. De enige lange vakantie hier in Turkije. Damn it. En ik heb helemaal nog niks kunnen plannen, of nog geen vriendjes gemaakt om te gaan reizen! Dus: KOM AF!
Oja 2: Wist je dat een turkse delicatesse-dessert gemaakt is van kippeborst en eigenlijk proeft als pudding…(les 8) Oeps.
Oja 3: Los van deze 5 dagen vakantie zijn er geen lange vakanties meer, buiten 1 dag kerstmis en 1 dag nieuwjaar…(les9) worky worky girl!
Oja 4: Het eten is hier overheerlijk en echt goedkoop!
Oja 5: Yetkin heb ik leren kennen in Milaan en woont al 15 jaar in Istanbul. Hij is freelance ontwerper, atheist en de beste gids en vriend die je je kan voorstellen als je alleen in een grote stad als Istanbul gedropt wordt!
Oja 6: Ik ga toch nog een cursus turks volgen van 8 weken, 5min. van mijn deur, tsjakaaa!
Oja 7: ‘t is hier momenteel 26graden!

Gule gule,
KEDI